از دو دنیای جدا بودیم و جذب هم شدیم

دردهامان مشترک بود و به هم مرحم شدیم

چشم دل  روشنگر غمهای پنهان گشت و ما

همزبان بودیم و همدل لاجرم همدم شدیم

کور سویی زد محبت در شبستان خیال

گرمگاه سینه ها روشن شد و محرم شدیم

تا نسیم بوسه ای بر گلبن لبها گذاشت

چون گیاه تازه پا  بر درگه دل  خم شدیم

در پناه عشق رستیم از کم و کیف جهان

محو دنیای درون فارغ ز بیش و کم شدیم

روزهای تارمان پر نور گشت و جان گرفت

چون گلستان خیال انگیز جان خرم شدیم

تا کلامی ناروا  زد  زخمه ای بر تار دل...

همچنان  اوای نای  از غصه زیر و بم شدیم

اما چه رنجی است لذت‌ها را تنها بردن،

و چه زشت است زیبایی‌ها را تنها دیدن،

و چه بدبختی‌ی آزاردهنده‌ای است، تنها خوشبخت بودن!

در بهشت تنها بودن، سخت‌تر از کویر است..

                                                                                                                                                                    دكتر شريعتي

گوشه ای دنج

کلبه ای کاه گلی

چند تکه هیزم برای گرم شدن

سکوت  و چند روز فراموشی...

انگار از کاری که خواهی کرد٬ هستی مست

تا بشکنی هر شاخه ام را صد هزاران بار

با لشکر هیزم شکن ها میشوی هم دست

حتما شکستن درد خواهد داشت٬می دانم

اما بزن من مال دستان تو ام دربست

داری تو با هر ضربه می رقصانی ام٬اما

از اوج من را می کشانی تا زمینی پست

حالا که تکه تکه ام من پیش روی تو

حالا که دیگر کوچه ی عمرم شده بن بست

حالا قضاوت کن و با وجدان قضاوت کن

در شاخ و برگ من جز عشق تو چیزی هست؟

جایی که ،امروز زندگی می کنم ، نامش بیابان است .

گلی که ،در آن یافته ام ،از باغ حیران است .

نه خود را ،متعلق ، به این می داند ،نه آن .

خاک خورده ی ،سنتی ست ،که عشق در آن ،    واژه ی واهی ست .

فقر ، پنجره را باز کرد .نسیم آمد . عشق را ،    با دو دست ، ناز کرد .

او رخت بست ،راهی سفر شد .و خدا می دانست ،که او ، در به در شد .

سال ها گذشت ،و  او هم ،از خود گذشت .

خاک گلدانش ،   خاک کویر بود .

برای این سفرش ،او یک ، سفیر بود .

و من می دانم ،که او ، همچنان ، متعلق ،

به این ،  بیابان است .

                                                                                                                                                                        ايمان عرب

خبر به دورترين نقطه جهان برسد

 نخواست او به منِ خسته، بي گمان برسد

شكنجه بيشتر از اين كه پيش چشم خودت

 كسي كه سهم تو باشد به ديگران برسد

چه مي كني اگر او را كه خواستي يك عمر

به راحتي كسي از راه ناگهان برسد

رها كني برود از دلت جدا باشد

 به آنكه دوستش داشته به آن برسد

رها كني و بروند دو تا پرنده شوند

 خبر به دورترين نقطه جهان برسد

گلايه اي نكني ، بغض خويش را بخوري

 كه هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا كند كه... نه نفرين نمي كنم،

 نكند به او كه عاشق او بوده ام زيان برسد

خدا كند فقط اين عشق از سَرم برود

 خدا كند كه فقط زود آن زمان برسد