این روزا گل های سرخ عاطفه، مثل ساقه، رنگ و بویی ندارن

توی دنیا آدمها با همدیگه، ساکتند و گفتگویی ندارن

آخه منتظر نشستن، تا به کی؟ آرزو به دل شکستن، تا به کی؟

به روی مهمون شادی و امید، همه ی درها رو بستن، تا به کی؟

 همه ی آبادیها خراب شدن، انگاری که دنیا زیر و رو شده

خلوت و ساکته، هر میخونه ای، خالی از جام می و، سبو شده

چشمه ی مهر و محبت خشکیده، زمون شادی به آخر رسیده

عاشقی معصیته، حتی برای مرغ عشق

دیگه پای هیچ گلی، مرغی غزلخون نمی شه

چهره ها زردند همه، از غصه ی در به دری

حتی با سیلی دیگه، صورتی گلگون نمی شه

 آخه منتظر نشستن، تا به کی؟ آرزو به دل شکستن، تا به کی؟

به روی مهمون شادی و امید، همه ی درها رو بستن، تا به کی؟

تا به کی؟ تا به کی؟