می خواهم تو را دوست داشته باشم
با یک فنجان چای
یک تکه نان
یک مداد سیاه
چند ورق کاغذ
می خواهم تو را دوست داشته باشم
با یک پیراهن کهنه
یک شلوار پاره پاره
دست هایی خالی
جیب هایی سوراخ
می خواهم تو را دوست داشته باشم
درون این اتاق پنهانی
پشت سیم خاردارهای تیز
روبروی گلوله باران های دشمن
می خواهم تو را دوست داشته باشم
با کمی زندگی
اندکی زنده ماندن.
میدونی فاجعه یعنی چی؟
یعنی با احساس وارد یک رابطه بشی
و با منطق بیرون بیای...!
آیا تو هم با چشمِ باز و خیس از اشک
خواب کسی را روز و شب بیدار دیدى؟
کاش هیچوقت نگفته بودی"دوستم داری..."
آنوقت حالا
من زندگی ام را میکردم
به تو فکر نمیکردم
خوابت را نمیدیدم
و تو هم...
و تو هم،
نرفته بودی...
با حسرت دیدار ، چه شب ها که سحر شد
این عمر من و توست که بیهوده هدر شد
می گویند چه خوب مانده ای ...
غافل از اینکه من خوب نمانده ام ...
من جا مانده ام!
لبخندم " تلخی عصیان فروخورده ی نوجوانی سرکوب شده ...
و چهره ام نقاب سنگی جوانیست
وامانده در من خفه و خاموش ...
من از دهه ی " نگاه " ممنوع ...
" زیبایی " ممنوع ...
" شعر " ممنوع و " کلام " ممنوع ...
من از جنس هیچ کس نیستم ...
من فقط تصویر خود را از سرزمین خاکستری ...
به
امروز سنجاق کرده ام ...
یک شبِ مهتاب
مردمانِ زیادی سازهایشان را بر میدارند
زیباترین آهنگها را مینوازند
تا من عاشقانهترین شعرم را برایت بخوانم
تا تو مستِ عطرِ شب بو ها،
تا تو عاشق یک دسته گلِ یاس شوی
و تو خواهی دید
که تمامِ دنیا بیدار مانده است
تا به آغوشم بیایی
و من دیوانه وار بگویم
"دوستت دارم"
خاطره ...
یک پیراهن خالیست که اندازه هیچکس نمیشود
باید آویزانش کرد در باد و با رقصش پیر شد
من
جمله هایی را که آخر آن ها نقطه می گذارند،
دوست دارم
به نقطه که می رسی انتظار به پایان می رسد
همه چیز تمام می شود
خیالت راحت است
نه دلهره ای نه دغدغه ای
نه نگرانی و نه اضطرابی حتی
خودت می مانی و آخر خط و یک نقطه که
تکلیف همه چیز را روشن کرده است
نه بلا تکلیف می مانی که کسی بیاید یا نیاید
که بخواهد توضیحی بدهد یا ندهد ،
دلشوره ی اما و اگرش را نداری دیگر..
دل نگران نیستی که هر کس به میل خود ،
هر جور که دلش خواست تفسیرش کند
و هربار دلت هری بریزد پایین ...
بعد از آن نه فلشی ست و نه علامتی
که بخواهد به چپ و راست بچرخاندت
یا دور خودت تاب ات دهد....
گیج نمی شوی ،
کلاف سردرگمی را نمی مانی
نقطه ها روراست اند و بی ریا
تو را
مثل نقطه ای که بعد از "دوستت دارم" می گذاری ،
دوستت دارم.
گفتم: دستان امروز ما گره ای ست
کور برای کلاف مبهم فرداهای مبادا...
گفتی: عشق را فرصت پرواز نیست
جز در آغوش گشودهی فاصله ها.
گفتم: موج اشک تو مرا چون
قایق کاغذی در تلاطم خود شکست...
گفتی: بشکن غرور را
و مغرور باش به این شکستن!
گفتم: چه کنم که آبگینهی قلب من
شکستنی ترست از شبنم صبح!؟...
گفتی: آینه ها را در برابر هم باید نهاد
و ابدیتی جاوید باید ساخت.
گفتم: دوش دست در دست مهتاب کردم و
در میانه ی باغ عمر ، گریه کنان رقصیدم...
گفتی: لبخند سربی ماه نیز تنهایی را
با دستان تنهای ما قسمت کرده.
گفتم : رؤیای سرخ بوسه ات هر شب مرا
تا عمق مخمل خواب و خاموشی می برد...
گفتی: سپیدی بستر عشق، گواه رنگ سکوت.
گفتم: چه عاشقانه دوستت دارم،
ای تو نغمه پرداز شور غزل های دفترم!...
گفتی: روزهاست که به دنبال بزرگ ترین عددم
تا مروارید های «دوستت دارم»
را در آن توان کنم و تا همیشه گوشوارت سازم.
گفتم: افسوس از این همه ناتوانی علم،
چرا که خداوندگاران ریاضی هم
در برابر شکوه عشق زانو زدند!...
گفتی: تنها ناممکن، ناممکن است.
آنگاه گفتیم: یکدگر را دوست می داریم تا بینهایت ...
گاهی شعر سراغم را میگیرد؛
گاهی...
هوای تو!
فرقی نمیکند....
هر دو
ختم میشوند به
دلتنگی من!!!
همه چیز داشت خوب پیش میرفت؛
صبح هایمان با هم
به خیر میشد،
شب هایمان به خوش؛
همه چیز داشت خوب پیش میرفت،
تا اینکه فهمیدیم
بدون هم
زنده میمانیم،
و همین فهمیدن پر حقیقت
شد
بدترین کابوسه عاشقانه هایمان...
نمی شود بدون
دوست داشتن کسی زنده ماند...
تجربه کهنه ام را باور کنید!
گریه کار ابر است
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺸﯿﺮ ،
من و تو چون باروت
ﺑﻪ ﻋﺮﯾﺎﻧﯽ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﺨﺸﯿﻢ
و بگوییم به دنیا
عاقبت دیدید ما صاحب خورشید شدیم
