کسی را دارم
متولد ماه عشق
لبخندش پر از مهر و
دستانش وسط مرداد
بهمن نگاهش پر از برق و
اشکهایش ابتدای آذر
وقتی هست
فروردین سلام میدهد و
نبودش
آخرین روز شهریور
مثل خرداد پر از حادثه و
قهر کردنش آغاز دی ماه
میشود توی آبان چشمانش
غرق شد و
با تیر نگاهش
عاشقی کرد
انتظارش به قشنگی اسفند و
آغوشش خودِ اردیبهشت
کسی را دارم
خودش بهار و
وجودش تابستان
پاییز را عاشق کرد و
نبودش سردی زمستان...
عشق بازی همه کس کرد و
کسی عیب نگفت؛
طشت رسوایی ما بود که از بام افتاد…
شناور سوی ساحل های ناپیدا
دو موج رهگذر بودیم
دو موج همسفر بودیم
گریز ما
نیاز ما
نشیب ما
فراز ما
شتاب شاد ما با هم
تلاش پک ما توام
چه جنبش ها که ما را بود روی پرده دریا
شبی در گردبادی تند روی قله خیزاب
رها شد او ز آغوشم
جدا ماندم ز دامانش
گسست و ریخت مروارید بی پیوند مان بر آب
از آن پس در پی همزاد ناپیدا
بر این دریای بی خورشید
که روزی شب چراغش بود و می تابید
به هر ره می دوم نالان به هر سو می دوم تنها
ذره ای ازنورحق افتاد اندرکائنات
عرش مست و
فرش مست و
عرصه ی دوار مست
ز فرق و امتیاز کعبه و دیرم چه می پرسی؟
اسیر عشق بودم هر چه پیش آمد، پرستیدم
گَر مرا
هیچ نباشد
نه به دنیا نه به عُقبیٰ
چون تو دارم همه دارم ، دِگَرَم هیچ نَباید
نیست یک ساعت قرار، این جان بی آرام را
یا رب ! آن آرام جان بی قرار من کجاست؟!
ای سراپایت سبز
دستهایت را چون خاطرهای سوزان
در دستانِ عاشق من بگذار...
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازشهای عاشق من بسپار...
باد ما را خواهد برد!
عاشق شوید !
نه به خاطر لذت بوسه و هم آغوشی،
به خاطر تمرکز ذهن روی یک نفر
عاشق شوید.
وفاداری لذت دارد ...
چگونه ماهی ،خود را به آب می سِپُرَد !
به دست موجِ خیالت سپرده ام جان را
