***دوباره نوبت دیدار یلداست****
***بدون یار این یلدا چه تنهاست***
***وجودش نور در این تیره شب بود***
***بدونش این شب یلدا و سر ما ست***
***دگر یلدا برایت دل ندارم***
***نگاهم منتظر بر نور فرداست***
***همه در شور این یلدا بهارند****
***انار سرخ بر سفره چه زیباست***
***ندارم جز تو امشب آرزویی***
***که با تو هر شب من مثل یلداست . . .***
***و زندگی یعنی همین بهانه های کوچک گذرا***
***یلداتان مبارک و زندگیتان پر از بهانه های شاد باد.***
آهاي زمستان حواست جمع باشد ...
كه دور تو و شاعرانه ها خط خواهم كشيد ...
اگر با آمدنت .... او حتي يك سرفه كند !!!
چنگ می زنم به خیالت . . . !
مشتم را که باز می کنم غمگین تر می شوم
عطر دستانت می پرد . . . !
کدام را نگه دارم؟؟؟
خیالت را؟
عطر دستانت را؟
آن روزهای از دست رفته را؟
و یا هیچکدام را؟
من خواب و خیالت را نمی خواهم . . .!
من خودت را کم دارم . . . !
یادت که نرفته !
تو یک "آغوش" به من بدهکاری . . .
چه شبی ست ، امشب
ماه هم کامل نیست .
نکند دلهره دارد ،
نه ،
به گمانم ،
مثل من ،
نیمه ی گمشده دارد...!!
بین من و تو خطی است به باریکی تار مویت
بین تو و من فاصله ای است به بلندای شب معراج
بین من و تو خطی است به بلندای فاصله بین دو نفس
بین تو ومن فاصله ای است به بلندای طول عمرم ناپیدا
گذشتن ازاین فاصله ها
برایت سخت تر از عبور از پل صراط
مرا عاطفه ایست ،شوری و عشقی است به دل
برای شکستن این فاصله ها
برای گذشتن از نفسها
برای گذشتن از همه دلبستگی ها
بخاطر تو
نمی دانم ،ترا شوق پرواز با این پرنده بال وپر شکسته هست
نمی دانم پر ،پروازم توانی شد
نمی دانم پر ،پروازم توخواهی شد
نمی دانم
«اسمعی»گفت به دیوار حرم
دیدم این بیت یکی کرده رقم
چه کند عاشق دلداده ی زار؟که بر او مهر نورزد دلدار
زیر آن بیت نوشتم به جوابکه پی چاره رود از هر باب
صبح فردا من از آن عاشق کیشیافتم بیت دگر پاسخ خویش
چه کند آنکه پس از جهد تمامدلبرش باز نمی گردد رام ؟!
زیر آن بیت نوشتم چو نخستکه کند صبر !! شود کار درست
باز دیدم که نوشته ست جوابچه کند عاشق اگر شد بیتاب؟
زین جوابش چو برآشفتم سختبنوشتم که بمیرد! بدبخت
صبح فردا چو رسیدم آنجاچه بگویم که چه دیدم آنجا
دیدم افتاده جوانی مدهوشپاسخم داده و گردیده خموش
که ره عشق به پایان بردمگفته بودی که بمیرم ، مردم
عاشقی را که وصالست محال!!مگرش مرگ رساند به وصال
«خوشدل» آن روز تو خوشدل باشیکه بر این مرحله نائل باشی
« مرحوم علی اکبر خوشدل تهرانی »
از عشق رسیده ام به جایی
که نه وصل شناسم نه جدایی
با من آهسته صحبت کن که محتاجم به آرامش
بزار تا روزگار مون بگیره رنگ آسایش
دلم لبریز احساسه بیا و مهربونی کن
برای دشت احساسم بیا و باغبونی کن
از این زندون که میسازی برای روح غمگینم
کجا پنهون بشم بی تو که در بند تو زندونم
صدات تنها امید من تو این دنیای خاموشه
دل تنهای من بی تو لباس غصه می پوشه
با من آهسته صحبت کن یه جوری که دلم وا شه
نه اینکه تو تن خستم دوباره صدتا غوغا شه
تو میدونی حضور تو برام آرامش محضه
تو باشی قلب غمگینم چه آروم میشه هر لحظه
بدون اونقد دوست دارم که این حرفا رو بت گفتم
نگی که بی وفا بودم اگه دیدی یه روز رفتم
رضا گودرزی
سکوت، یعنی گفتن در نگفتن، یعنی مقابله با شهوت رام نشدنی حرف
هر سکوتی، سرشار از ناگفته ها نیست،
بعضی وقت ها، سرشار از خجالتِ گفته هاست.
سکوتِ عاشق در جفای معشوق، یعنی پاس حرمتِ عشق.
سکوت، در خود گریه دارد ولی گریه، با خود سکوتی ندارد.
آنان که حرمت سکوت را پاس می دارند،
بیش از حرّافانِ حرفه ای، به بشر امیدواری می دهند.
سکوتِ وداعِ واپسین دیدار دو دلدار، همیشه مرطوب است.
راستی چه زیباست سکوت؛ این واژه پر از فریاد
هيچوقت حق نداريد
احساسات كسي را به بازي بگيريد
فقط به اين خاطر كه
تكليفتان با خودتان مشخص نيست
و هيچوقت حق نداريد
فقط از جانب خود فكر كنيد
در دادگاه دلت
چه کسی بر مسند قضاوت
نشسته است !
نه حکم برائتم می خواند
نه حکم مجازاتم
نه به مصلح ام می خواند
نه به مسلخ ام می برد
نه به خطاب می خواند
نه به عتاب می راند
دلم به انتظار می ماند
محکوم به انتظارم
تا ابد
مرتضی الماسی
روزگار عشق ورزي ها گذشت
مرغ بخت ما از اين صحرا گذشت
آن صفاي خنده ها از لب گريخت
آن بهار عشق بي پروا گذشت
آدمي در رنج غربت رنگ باخت
بس كه تنها آمد و تنها گذشت
خاطر ما روي آرامش نديد
عمر ما هم همچنان تنها گذشت
جسمم
اگر در زمین اسيرگشت
دلم با کویر
به اوج رسیده است ...!!
پای ، در بند تو دارم هنوز
راه فرارم نیست
شوق دیدار تو دارم هنوز
تاب و قرارم نیست
آتش چه زنی
جنگل سوخته ی عمرم بار دگر
ریشه در قلب تو دارم هنوز
طوق بهارم نیست
رابطه قلبی دو دوست نیاز به بیان الفاظ
و عبارات ندارد .
در اين هستي غم انگير
وقتي حتي روشن كردن يك چراغ ساده ي دوستت دارم
كام زندگي را تلخ مي كند
وقتي شنيدن دقيقه اي صداي بهشتي ات
زندگي را تا مرزهاي دوزخ مي لغزاند
ديگر نازنين من چه جاي اندوه
چه جاي اگر ، چه جاي كاش
اين حرف آخر نيست
به ارتفاع ابديت دوستت مي دارم
حتي اگر به رسم پرهيزكاري هاي صوفيانه
از لذت گفتنش امتناع كنم
بعد از تولد و برای زندگی، در اقیانوسی از هوا
و با مردن ، در میان خروارها خاک ...
امیدوارم این چرخه رو با آتش تکمیل نکنیم.
خدایا پناه بر تو از این دنیای پر از هوا
خدایا در این سفر پر بلا ، آب و باد و خاک را تحمل کرده ام ؛ از آتش به تو پناه می برم .
خدایا من یک مسافرم ...
وقتی دو قلب برای یکدیگر بتپد ،
هیچ فاصله ای دور نیست ،
هیچ زمانی زیاد نیست
و هیچ عشق دیگری نمی تواند آن دو را از هم دور کند !
محکم ترین برهان عشق ، اعتماد است
دو چیز هیچ وقت از یاد آدمها نمیره
یکی: دوست
های خوب
یکی: روزهای خوب
یه چیز هم هیچ وقت از دل آدمها بیرون نمیره
روزهای خوب که با دوستهای
خوب داشتی
ای کاش ناله ی سحر را می دیدی
ای کاش لحظه ی خوش زندگی را می چشیدی
تو مثل ستاره درد شب را داشتی
تو در بطن زندگی خویش گم گشتی
ذهن را مشغول دردت کردی فکر
مردم از ذهنت بیرون کردی
چه کسی باور کرد زخم ما را چه
کسی شنید شکستن دل ما را
ما ظلمی نکردیم که تاوان پس دهیم ما حقی نخوردیم که جواب پس دهیم
به کدامین گناه باید جواب دهیم
به کدامین جرم باید محکوم شویم
خدایا زندگی ما مگر امتحان نیست
چرا این امتحان را پایان نیست
عصر هدایت که قرن ها گذشت مگر
از گذشته تا به حال کافی نیست
ایمان عرب
کویر ،
ترحم را دوست ندارد
ولی ،
به غرور شکسته ی آسمان ،
احترام می گذارد .
در تب و تاب رفتنم ، به فکره راهی شدنم
تو ای همیشه هم سفر، مرا شناختی تو اگر
مرا پس از من بنویس ، به هر کس از من بنویس
ای تو هوای هر نفس ، هر نفس از من بنویس
مرا به دنیا بنویس ، همیشه تنها بنویس
به آب و خاک ، آتش و باد ، برای فردا بنویس
تو جان من باش و بگو ، به یاد من باشو بگو
میلاد من باش و بگو ، جانان من باش و بگو
نفس اگر امان نداد ، روی خوشی نشان نداد
رفت و دوباره برنگشت ، مرا دوباره جان نداد
دست و زبان من تو باش ، نامه رسان من تو باش
حافظه ی تبار من ، نام و نشان من تو باش
بگو حکایت مرا ، قصه ی هجرت مرا
توشه ی از غزل ببخش راه زیارت مرا
نفس اگر توان نداد ، مرا دوباره جان نداد
به این همیشه ناتمام ، زمان اگر امان نداد
تو جان من باش و بگو ، زبان من باش و بگو
مانند درخت مهربان می شوی و بی آزار ...
اگر یکی از چشمانت به تنومندی و برگ و بارت باشد و به بهار
و چشم دیگرت به هیزم شکن و خزانی که از آن فراری نیست ...
تمام سهم من از تو
آتشیست که از دور گرمم میکند
و هر بار نزدیک میشوم ،
پایم پس میکشد!
حالا تو هی بگو ،
از سوختن میترسی،
من میگویم از خاکستر شدن میترسم ...
آنچه را " عقل"
به یک عمر
به دست آورده است ،
" دل "
به یک لحظه کوتاه
به هم می ریزد ...
نه سه نقطه ايم كه يعني ادامه داريم ...
نه يك نقطه ايم كه يعني تمام شده ايم .
دو نقطه مانده ايم ميان زمين و هوا ..
اگر ماه بودي ، تو را از لب بركه ها
اگر آه بودي ، تو را از دل سينه ها
اگر راه بودي ، تو را از كف خيل وامانده ها
تو اما نه ماهي ، نه آهي ، نه راهي !
فقط گاه گاهي ، فقط گاه گاه
فال حافظ زدنت از پي دلتنگي كيست
من كه هر لحظه به ياد تو ودلتنگ توام!
هر ستاره به نشان از غم و دلتنگي من !
آسمان را بفرستم كه بداني همه جا ياد توام . ! ؟؟؟؟؟
تو مگر جان بدهي بر دل مردابي من
تو مگر درك كني حالت بي خوابي من
همه جا پر شده از ظلمت و تاريكي شب
تو بيا ماه بشو در شب مهتابي من
تو بيا سنگ بيانداز به درياچه ي دل
كه به پرواز درآيد تن مرغابي من چقدر تشنه ي لالاي پر از خواب توامكه به پايان ببري قصه ي بي خوابي من
