با من آهسته صحبت کن که محتاجم به آرامش

بزار تا روزگار مون بگیره  رنگ آسایش

دلم لبریز احساسه بیا و مهربونی کن

برای دشت احساسم بیا و باغبونی کن

از این زندون  که میسازی برای روح غمگینم

کجا پنهون بشم بی تو که در بند تو زندونم

صدات تنها امید من تو این دنیای خاموشه

دل تنهای من بی تو لباس غصه می پوشه

با من آهسته صحبت کن یه جوری که دلم وا  شه

نه اینکه تو تن خستم دوباره صدتا غوغا شه

تو میدونی  حضور تو برام آرامش محضه

تو باشی قلب غمگینم چه آروم میشه هر لحظه

بدون اونقد دوست دارم  که این حرفا رو بت گفتم

نگی  که بی وفا بودم اگه دیدی یه روز رفتم