از دو دنیای جدا بودیم و جذب هم شدیم

 

 

دردهامان مشترک بود و به هم مرحم شدیم

 

 

چشم دل  روشنگر غمهای پنهان گشت و ما

 

 

همزبان بودیم و همدل لاجرم همدم شدیم

 

 

کور سویی زد محبت در شبستان خیال

 

 

گرمگاه سینه ها روشن شد و محرم شدیم

 

 

تا نسیم بوسه ای بر گلبن لبها گذاشت

 

 

چون گیاه تازه پا  بر درگه دل  خم شدیم

 

 

در پناه عشق رستیم از کم و کیف جهان

 

 

محو دنیای درون فارغ ز بیش و کم شدیم

 

 

روزهای تارمان پر نور گشت و جان گرفت

 

 

چون گلستان خیال انگیز جان خرم شدیم

 

 

تا کلامی ناروا  زد  زخمه ای بر تار دل...

 

 

همچنان  اوای نای  از غصه زیر و بم شدیم