جایی که ،امروز زندگی می کنم ، نامش بیابان است .

گلی که ،در آن یافته ام ،از باغ حیران است .

نه خود را ،متعلق ، به این می داند ،نه آن .

خاک خورده ی ،سنتی ست ،که عشق در آن ،    واژه ی واهی ست .

فقر ، پنجره را باز کرد .نسیم آمد . عشق را ،    با دو دست ، ناز کرد .

او رخت بست ،راهی سفر شد .و خدا می دانست ،که او ، در به در شد .

سال ها گذشت ،و  او هم ،از خود گذشت .

خاک گلدانش ،   خاک کویر بود .

برای این سفرش ،او یک ، سفیر بود .

و من می دانم ،که او ، همچنان ، متعلق ،

به این ،  بیابان است .

                                                                                                                                                                        ايمان عرب