تو می گفتی وفادارم ، محبت را خریدارم

تو گفتی آن حبیبم من ، که بر دردت طبیبم من

ولی دردم فزودی

تو می گفتی که روز و شب ، بود نام توام بر لب

ز عشقت بی شکیبم

دلم دیدم نمی جویی ، به لب هرگز نمی گویی

به جز نام رقیبم

من از بی خبری ز ناز و دلستانی تو

 شدم فتنه بر آن محبت زبانی تو

غم خود به فسون در دل من چون بنشاندی

 زدی بر دل من آتش و در خون بنشاندی

گر چه ای پری ز دوریت بی قرار و بی شکیبم

من تحمل جفای تو بیش از این نمی توانم

 گر فرشته ای دگر تو را از حریم دل برانم