باز با یاد تو دیشب من عاشق چو کبوتر

تا سحرگاه به صحرای خیال تو زدم پر

همه جا رفتم و رفتم ، همه جا گشتم و گشتم

از سر جنگل و دشت و اقیانوس گذشتم

بر سر کوه نشستم

آن سکوت شب مهتاب به فریاد شکستم

گفتم ای کوه ببین عشق چسان کرده مرا

نزد تو آورده مرا

گفت از عشق مگو   در بر من هیچ سخن

چون به لب بسته ی من مهر خموشی زده این عشق

همین گفت و فرو بست لب از لب

باز من ماندم و اندوه و تعب ، عشق تو و خلوت شب

باز دید آینه ی خاطر من خاطره ها

باز همراه تو گشتم همه جا

من آن شعر و غزل  ،  من و دنیای دگر

ناگهان طرفه نسیمی ز دل کوه وزد ، بر سر گونه خزید

گفتم ای باد    در    این    بادیه حیران که ای؟

در گذرگاه زمان سلسله جنبان که ای؟

ز کجا می آیی    به کجا    میروی   ره بحر چه  می پیمایی؟

مستی   یا   قاصدی    یا    رهزنی    یا    رهگذری

یا   که از زمزمه ی عشق   چو   من   دربدری؟

گفت    عشق   گفتی   و  نگو   ورنه   زجان     سیر   شوم

آتش افروز جهان منکر تدبیر شوم

عشق  گفتی    و نگو    ورنه    زجا   برخیزم

باز طوفان شوم و با    همه کس بستیزم

کوه   و    دریا    تل   و صحرا    همه    بر هم ریزم

گفت      و    شد     ناپیدا

باز    من    ماندم    و آن خاطره ها ،  زیر آن    پرتوی ماه

ناله ی آب شنیدم ناگاه  ، آبشاری به نظر طولانی

چون ره شیری   شب نورانی

چون تن پاک مسیحا     به صلیب    در دل   کوه   غریب

بوسه   بر   صخره ی   ره میزد    و    نجوا میکرد

یاد    از    زمزمه ی    ساز نکیسا   می کرد

گفتم   این   گریه ی شام   و سحرت    از غم کیست؟

این همه ناله ز چیست؟

عابدی؟ در دل شب عزم عبادت داری؟

یا   چو   من عاشقی  از عشق    حکایت داری؟

آبشار    از سخن عشق    بپیچید    به هم

شوق گردید    و شعف شد     همه سر   تا    به    قدم

گفت    آمیخته    هر قطره ی    من    با عشق   است

من    و سرگشتگی     و آه   و    فغان تا عشق است

اختر    جلوه گر    ماه شب آرا   عشق   است

بشنو   این نکته ز من خلقت     دنیا عشق است

زشت و زیبا عشق است

عشق خشتیست   ولی پشت نقاب ، عشق شوریست    ز خم می ناب

عشق بوییست    ز دریای گلاب ، عشق سریست ز شیرینی خواب

جگر عشق بسوزد ......