مردم شهر سیاه

خنده هاشان همه از روی ریاست

دلشان سنگ سیاست

ما در این شهر دویدیم و دویدیم چه سود

هر کجا پرسه زدیم خبر از عشق نبود

   تو ای مرغ مهاجر که از این شهر گذر خواهی کرد

       نکند از هوس دانه گندم به زمین بنشینی....