دیگر    از    عشق،  سخن     نمی گوید

آن    که    مغلوب    شد    و    رانده ی    عشق

شاید     اینگونه      دوا      می کند، آن      زخمِ دلش

جامه ی    عشق       بِدَر     کرده

سویِ      میخانه        گذر      کرده

مستیش     هوش       بِبُرد       از      سر     او

 در     خیالش،      بُرده      است،      خاطرِ     او

 ولی      آن     رهزنِ       بی انصاف

هر      کجا       می رود       اُتراق      کُند

هر    چه      گویی، نرود      از      دلِ تو

 هر   چه    کوشی، نشود      دور      ز تو

عشق     سوزشِ       دردیست       به جگر

بعدِ     درمان     هم،جایِ     این     زخم، به    دل     می ماند

 پس     نشو     همدمِ     اَغیار،     نشو

 پس     نَبَر،عشق      رو     از     یاد، مبر

جانِ     نیم سوخته     از    آتش عشق

ای    رفیق!    ارزش    دارد.