همدلی پدیده ای ست نادر...یعنی دلی باشد که دلت با نوایش بتپد...

 یعنی دلی باشد که بشنوی برو جلو،اشتباه کن،زمین بخور،پیروز شو،خسته شو ،

 من باز و باز هستم کنارت

 و این بودن نه از سر اجبار است،نه از روی وظیفه...

چنین بودنی فقط و فقط به برکت دوستی میماند سر پا...

دوستی که اسیر نکند پر و بال بدهد ،حمایتی که تکلیف برندارد و با مهر پر بار شود...

این میشود رمز جان ، سر زندگی،دوستی...این میشود همدلی