کجایی هم نشین لحظه های داغ و تبدارم ؟

ببین رفتی ومن با ابرها تا گریه می بارم

تصور کردنت تنها امیدم هست می دانی ؟

اگر شاعر شوی، می بینی ام با ماه بیدارم

  بیا یک لحظه، فروردین چشمانم !خدایم شو

که تا پاییز سالی نانوشته فکر دیدارم

هزاران چشمک مبهم،هزاران قصه ی بی تو

هزاران خنده ی مرده ،نمیدانم چه بشمارم؟

ترانه با تو می خندد،غزلها در نگاهت مست   

سپیدی از تو موزون شد وَمن تک بیتِ بیمارم

مرا در شهر آدم ها رها کردی و من بی تو    

فقط یک دفتر شعر و کمی هم قاصدک دارم

شبیه نقطه چینم که فقط پر می شوم با تو! 

برو انگار باید بی نهایت نقطه بگذارم