مرا از تو همین بس که   ،  عشق را به من آموختی

و میان این آدم ها ی متکی      ،    بال و پرم بودی برای پرواز

مرا از تو همین بس که آرامش را   ،  حتی برای لحظه ای...

در گرمای دو دستت یافتم

و آیین انسانیت را ... در حریم نگاهت

شاید ندانی اما    ،   صحن دو چشم آسمانیت ...

پرواز می دهد مرغ غم را از دل

و تو چه صادقانه    ،   راه می دهی مرا به منزلگه دوست

به خلوتگه راز

کاش بدانی که من

عشق را...تنها با تو قسمت می کنم