سایه ای زیر ساقه ی سنجد

برکه را موذیانه می پایید

 ماه ، مست از شمیم وسوسه ای

 لب به لب های آب می سایید

برکه از رنگ و بوی گل پُر بود

 زیر باران سایه روشن ها

روی سنگی لمیده بود آرام

جامه ی نازکی تک و تنها

ناگهان برگ ها تکان خوردند

ماه ، پشت درخت چشم گذاشت

شور افتاد در دل برکه

شیشه ی شرم شب ترک برداشت

این طرف برکه ی رها در موج

غرق مهتاب بود و عطر چمن

 آن طرف سنگ سرد خواب آلود

 بستر ساکت دو پیراهن ... !