بس که در قصه و افسانه شنیدیم تورا شهر تا شهر دویدیم وندیدیم تورا

هر کجا جای غزلخوانی و نقاشی بود شعر گفتیم تو را نقش کشیدیم تورا

گفت با چیدن آن میوه زمین افتادید ما که تا خاطرمان هست نچیدیم تورا

ما همان غنچه ی سبزیم که با عشق بهار هر نسیمی که زدی سینه دریدیم تو را

هر کجا سنگ شوی شیشه شویم از سر شوق هر کجا باد شوی شاخه بیدیم تورا

با همه خلق بگو مهر تو را جان دادیم تا بدانند که ارزان نخریدیم تورا