خداوندا دوستانی دارم که روزگار ، فرصت دیدارشان را کمتر نصیبم میگرداند ،

 اما تو خود میدانی که یادشان در دلم جاوید است ،

 دوستانی که رسمشان معرفت ، کردارشان جلای روی

و یادشان صفای دل و مايه آرامش است ،

 آنان شايسته محبتند . پس آنگاه که دست نیاز سوی تو بر می آورند ،

 پر کن دستشان را از آنچه که در مرام خدایی توست.