کوه پرسید ز رود

 

زیر این سقف کبود

 

راز ماندن در چیست؟ گفت: در رفتن تو

 

کوه پرسید:و من؟ گفت: در ماندن تو

 

بلبلی گفت:و من؟

 

خنده ای کرد و گفت: در غزلخوانی تو

 

آه از آن آبادی

 

که در آن کوه رود،

 

رود مرداب شود،

 

و در آن بلبل سرگشته سرش را به گریبان ببرد،

 

و نخواند دیگر،

 

من و تو بلبل و کوه و رودیم،

 

راز ماندن جز ،

 

در خواندن من.ماندن تو.رفتن یاران سفر کردی مان نیست .بدان!