عمریست که میبازم ویک برد ندارم

 اماّ چه کنم عاشق این کهنه قمارم

ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت

بگذاربباردبه سرم سنگ مصیبت

من زنده ازاینجرمم وبگذشته مجازات

مرگست مراگربزنم حرف ندامت

 باید که ببازم بادرد بسازم

 درمذهب رندان این است نمازم

من دربدر عشقم ورسوای جهانم

چون سایه به دنبال سرّعشق روانم

دل سوخته تر از همه سوختگانم

 از جمع پراکنده رندان جهانم

افسوس که عمریست پی اغیار دویدیم          

 از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم

سرمایه ز کف رفت و تجارت ننمودیم       

  جان ها به لب آمد رخ دلدار ندیدیم