می خواستم که از تو بگویم، نفس نبود

آتش گرفته بود وُ مرا ، راه ِ پس نبود

 بعد از هجوم وحشی ِ آن تند باد زشت

 دور و برم به جز تلی از خار و خس نبود

دیدم که از جماعت یاران ِ نیمه راه

 حتی برای طعنه زدن ، هیچ کس نبود

 در، باز بود وُ وسعت پرواز، دلفریب

اما مجال ِ پرزدنم از قفس نبود

سوزانده بود روح مرا هُرمی از عطش

 از جام چشم های تو یک جرعه بس نبود

شاید که اشتباه و عجولانه بوده عشق

 شاید که کودکانه ، ولیکن هوس نبود

می ترسم از ادامه ی راهی که دیگران

رفتند و در نهایت ِ آن هیچ کس نبود