بی تو هیچم به خدا، پیش این دل بنشین

قدر این سینه پر مهر بدان    در دل خسته بمان

منم و خانه ویرانه دل  ، بی تفاوت مگذر از در میخانه دل

مشکن ساغر امید مرا ، ای همه هستی من

این نفسها به خدا ارزان نیست  ،   بر نمی گردد هیچ

شاید امروز چو بگذشت نباشم فردا  ،  آه شاید که نبینی دگرم

بعد من در قفس هیچ نماند ،  به جز از مشت پرم که نمی ارزد هیچ

بنشین پیش دل من بنشین  ،  قدرم امروز بدان

که به دام تو اسیرم ای دوست  ،  و خدا داند و تو

از همه هستی خود  ،   بی تو سیرم ای دوست

سخن از عشق بگو با دل من  ،  که ندارد دل من جز تو با کس سخنی

همچو یک ذره مرا  ،  زیراین گنبد نیلی مکن از بند رها

صحبت از آه و دمست   ،  آه بی سوز محبت، نفس سرد غم است

و دم خالی عشق مرگ درد آلودی است

که رسد پیش تر از مرگ وجود...!