ترا مي خواهم و دانم كه هرگز    ،   به كام دل در آغوشت نگيرم

توئي آن آسمان صاف و روشن  ،  من اين كنج قفس، مرغي اسيرم

ز پشت ميله هاي سرد و تيره  ،   نگاه حسرتم حيران برويت

در اين فكرم كه دستي پيش آيد  ،   و من ناگه گشايم پر بسويت

در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت ،  از اين زندان خامش پر بگيرم

به چشم مرد زندانبان بخندم  ،  كنارت زندگي از سر بگيرم

 در اين فكرم من و دانم كه هرگز  ،  مرا ياراي رفتن زين قفس نيست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد،   دگر از بهر پروازم نفس نيست

ز پشت ميله ها، هر صبح روشن  ،  نگاه كودكي خندد برويم

چو من سر مي كنم آواز شادي  ،  لبش با بوسه مي آيد بسويم

 اگر اي آسمان خواهم كه يكروز  ،   از اين زندان خامش پر بگيرم

به چشم كودك گريان چه گويم   ،   ز من بگذر، كه من مرغي اسيرم

 من آن شمعم كه با سوز دل خويش   ،  فروزان مي كنم ويرانه اي را

اگر خواهم كه خاموشي گزينم   ،    پريشان مي كنم كاشانه اي را

                                                                                                                                                                                                                                                                                                فروغ فرخزاد