مترسک

 هیچ کس وسعت تنهاییت را حس نکرد

  هیچ کس غریبی دل بی کست را حس نکرد 

  گرچه بادها می وزیدند؛     

  اما اشک های آسمان را تو دلداری دادی  

  این صحرای پر غم را نگهبانی دادی 

مترسک بگو

  چه بغضی در میان لبخندت پنهان است 

بگو

  چه رازی در آن آسمان چشم هایت نهفته است 

  می دانم دلت پر است 

  می دانم قلب چوبیت  

  از این دنیا رنجور است  

  بذار رو شونه هات بشینم  

  دنیارو از نگاه تو ببینم  

  بذار تو این شبهای سرد 

  باهم بخونیم از این درد  

  بی گمان الان دردت را می فهمم  

   درهارا به روی همه می بندم  

  بذار تو این تنهایی  

  اشکامونو باهم شریک بشیم