درویشی سوخته دل ، از درد عشق بیقرار بود 

 شور التهاب عشق ، آتش به جانش افکنده 

بود و اشکبار و گریان می گفت: ای معشوق من

  دل و جانم را سوزاندی و اکنون اشکم

 را می سوزانی ؟ در این وقت ندایی از دل شنید که گفت 

 بی جهت لاف عاشقی مزن ،

 تو را چه به عشق او ؟ درویش : او به من عاشق شده و  

بیقرارم کرده است، من که باشم که دم از عاشقی زنم

     پیام : مپندار که او به تو عاشق شده است .

       او عاشق برترین صنع خویش است .

 گر خود را میان بینی ، هم ایمانت برود و هم جانت