براي ماندنت ، هر  لحظه  بـاريدم ، نماندي

غم دل كندنت ، برچهره پـاشيدم ، نماندي

توراكعبه، تورا قبله، تورامحراب مي خواندم

خدا را تو، خودم را بنده ات ديـدم نماندي

غم روز وداعـت را به سينه فرش كردم من

به وقت رفتنت ، بر سجده خوابيدم  نماندي

همان ساعت كه فهميدم به دل قصد سفرداري

چو شمع از رفتن  پروانه ناليدم ، نماندي

بهار سبز عمرم را به  پايت  من  خزان كردم

چو ياس تشنه اي از ريشه خشكيدم ، نماندي

غروب رفتنت سهمم ازاين دنيا كمي جان بود

كه آن هم از درخت زندگي  چيدم ، نماندي