يه شب تو آسمون دل ، ستاره اي دنباله دار

 

   اومد و چشمكي زد و مهرش نشست تو دل يار

 

    تُو آسمون ستاره بود،، ستاره هاي رنگارنگ

 

   امابه چشماي" زمان" ،همون یه دونه بود قشنگ

 

   شبها مي رفت رو پشت بوم،خيره مي شد به آسمون

 

  تا كه ستاره رومي ديد ، دستا شو هِي مي داد تكون

 

   رو موشكاي كاغذي واسه ستاره شعر نوشت

 

   دل رو به دریا زد وگفت : هر چی که باشه سرنوشت

 

    نوشت : خيلي دوست دارم،تموم زندگيم تويي

 

   مومن عشق تو منم ، قبله ي بندگيم تويي

 

   قصه ي عشق شروع شد وقول و قرار عاشقي

 

    صحبتي از خزون نبود ، تو اون بهار عاشقي

 

   مي گذره فصلاي خدا ازپي هم دوون دوون

 

   تا چشمي بر هم بزني،مي ريزه برگا  تو خزون

 

   خزون رسيد با گرد و خاك ،با ابراي تيره و تار

 

   ديگه ستاره رو نديد ، تو اون شباي انتظار

 

   رو شو به آسمون مي كرد ، خیره می شد به بيكرون

 

   فرياد عشقو سر مي داد :  كجايي یار بي نشون؟؟

 

   نکنه که دلگیری ازم؟  نکنه هوات بارونیه؟

 

   یا نکنه که عشقمون پای کسی قربونیه؟ 

  

    يلداي عشقشون گذشت ، زمستونم از راه رسيد

 

   تو برف و كولاك و تگرگ، واسه سفر کوله خريد

 

   آسمونش فرقي نكرد تو اون شباي زندگی

 

  تنها نصيبش از سفر ، يه كوله بار خستگي

                       

     زندگي بيش و كم داره،هزار تا پيچ و خم داره

 

   زانوي غم بغل نکن، چونكه ماها رو كم داره

 

   بعضی ها دل مي بندن و يهو مي رن از پيشمون

 

   كينشونو به دل نگير، همیشه این بوده؛بدون

 

   هر کدوم از ما آدما؛ نیمه ای گمشده داریم

 

   پازل عشقو پس باید؛ تو جای جورش بذاریم

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 استاد زمان