در کوره رهی پرسه زدم دوش    

تا وا بکنم این همه رنج وغم و از دوش

در پیچ و خم کوچه ی آخر

برد ناله ی یک واله و شیدا ز سرم هوش

ناخواسته در کنج خفا خانه گزیدم

تا حرف دلش را به تماما بکنم گوش

گفتا : که خدا عدل خدایی تو این بود؟!

گر عدل بود شمع شب تار دلم کوش ؟!

هر شب به لب پنجره عشق نشینم

تا باد مگر بار دگر باز بیارد به سرم هوش

آنقدر زنم می که شبم را سحر آید

این شامه ی ما را برساند دمی از بوش