تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق   ،    که نامی خوش ‌تر از اینت ندانم.

وگر – هر لحظه – رنگی تازه گیری    ،    به غیر از زهر شیرینت نخوانم.

 

 

تو زهری، زهر گرم سینه‌سوزی   ،    تو شیرینی، که شور هستی از توست.

شراب جام خورشیدی، که جان را    ،   نشاط از تو، غم از تو، مستی از توست.

 

 

بسی گفتند: – «دل از عشق برگیر! که: نیرنگ است و افسون است و جادوست!»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم    ،   که او زهر است، اما … نوشداروست!

 

چه غم دارم که این زهر تب‌آلود  ،   تنم را در جدایی می ‌گدازد

از آن شادم که در هنگامه‌ی درد  ،  غمی شیرین دلم را می ‌نوازد.

 

 

اگر مرگم به نامردی نگیرد: مرا مهر تو در دل جاودانی ‌ست.

وگر عمرم به ناکامی سرآید؛ تو را دارم که مرگم زندگانی ‌ست!!!ا