به گمانت پس آن شب مهتاب دگر     ،    نگرفتم من از آن عاشق آزرده خبر؟

نکنم از آن کوچه گذر؟

تو چه دانی که چه شب ها ،   من سرگشته تنها ،  بی تو زان کوچه گذشتم !

چه پریشان و پشیمان ،  پای اندوه به دامان    ،   لب آن جوی نشستم

هردم از آن کوچه گذر کرد    ،    یاد آواره شبگرد     ،   قلبم آکنده شد از درد

شاخه ای خورد به دستم     ،   یادم آمد ز قلبی که شکستم ...

 چو مرا دید شباهنگ    ،    بی تو دلمرده و دلتنگ

بی تو جویای تو از دشت وگل و سنگ    ،  

ناله ای تلخ بر آورد    ،    یادم آورد ز عهدی که شکستم  ...

 یادم آید آن شب ; آن شب رام و صبور

 تو همه محو تماشای من و من ;مغرور    ،    دم به دم هر لحظه شدیم از هم دور

یادم آید به تو گفتم :به این آب نظر کن    ،    گذر آب ببین و ز عشق حذر کن

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

من که می دانستم ;سفر از پیش من کار تو نیست    ،   حذر عشق در افکار تو نیست

خود سفر کردم و رفتم که نبینی رویم    ،   من صیاد رمیدم ز غم آهویم

ای کبوتر ...

 نشود خاطر کوچه و آن شب تکرار   ،   حسرتی مانده به دل تا به یکبار

به تو گویم : تو چه دانی که چه شب ها    ،   من سرگشته تنها ...

بی تو زان کوچه گذشتم !