برای لحظه ای احساس کردم که تنهاییش آتشی بر وجودم می زند.کنارش نشستم.

 

از او پرسیدم: آیا تنهایی؟ گفت: نه من با خاطراتم زنده ام ، تنها نیستم ،

 

 با آنانی که دوستشان دارم در خیال  زندگی می کنم. کلامش تا اعماق وجودم نفوذ کرد.

 او کسی بود که با خاطرات عزیزانش می زیست. پرسیدم: آیا گم شده ای؟

گفت: نه عشق و محبت  همچون فانوسی هدایتم می کند و راه را به من نشان می دهد.

 پرسیدم: سفر می کنی؟ گفت: من همیشه در سفرم عمریست پا در جاده زندگی دارم  .

 پرسیدم : غریبی ؟ گفت: غربت ؟ در زندگیم معنا ندارد

 

 

 

چراکه با تمام وجود گرمای محبت اطرافیانم را حس می کنم.

 

ناگهان اشکی از گوشه چشمش سرازیر شد و گونه هایش را از خشکیدگی رهایی بخشید .

 پرسیدم: پس این اشک برای چیست؟ گفت: حرمت سکوتی است که هیچگاه شکسته نشده

و فریادی است به وسعت پرواز.  پرسیدم: سکوت می کنی ؟ نگاهم کرد!!!

 

 پرسیدم: این نگاه چیست؟ گفت : حرمت کلماتی است که در حصار زمان مانده اند.

 مسافر غریبه بلند شد، دستم را به گرمی فشرد و گفت  هر گاه خواستی مهرت  را به شوریده ای ثابت کنی،

 سکوت کن   ،  و رفت. و من همچنان رفتنش را تماشا نشستم

 

 

 

تا شاید رفتنش نیز پیامی از دوستی به ارمغان بیاورد

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             اصغر معینی