عشق برریشه دل تیشه هجران زد و رفت

     

                             

بر هوای دل ما صحنه ی طوفان  زد و رفت

  

         

مرغ دل اهل قفـس بود  که پرواز فلک                         

                       

 

                   

آمد و در سر او حال پریشان  زد و رفت

                      

   

سهم دل غصه شد و روز و شبش ظلمانی 

 

نـه فقط اشک که خون بر سر مژگان  زد ورفت