هيچ مي داني      ،     پر رنج ترين گاه و گذر

كه دمي بيش هم نيست      ،        لحظه بدرود است؟

لحظه ايي سخت و غريب

با سكوتي كه همه فرياد است...

دل سودايي پا بسته به مهر

از درون قفس سينه پرتاب و طپش

سر به ديوار قفس مي كوبد

ناله سر مي دهد از درد جدايي كه بمان...

پاي بر جاي همي لرزد و گويد:كه مرو...

چه توان كرد؟كه بايد رفتن...

اي دم بدرود است...

به جز اين٬چه توان گفت:كه آيا

باز هم لحظه ديدار رسد؟