بی هوای دوست , ای جان دلم! جانی ندارم             دردمندم , عاشقم , بی دوست درمانی ندارم

آتشی از عشق در جانم فکندی, خوش فکندی             من که جز عشق تو , آغاز و پایانی ندارم

عشق آوردم در این میخانه با مشتی قلندر             پر گشایم سوی سامانی که سامانی ندارم

عالم عشق است هر جا بنگری,از پست و بلا           سایه ی عشقم , که خود پیدا و پنهانی ندارم

هرچه گویدعشق گوید,هرچه سازدعشق سازد           من چه,گویم من چه سازم؟من که فرمانی ندارم

غمزده کردی,هرچه غیرازعشق را بنیان فکندی            غمزه کن برمن! که غیراز عشق بنیانی ندارم

سر نهم در کوی عشق,جان دهم در راه عشقت            من چه گویم که جز عشقت سر و جانی ندارم

عاشقم جز عشق تو در دست من چيزي نباشد         عاشقم جز عشق تو، بر عشق برهاني ندارم