قلبم معبدی ست که هرکس برای عبادت به آن پای می گذارد...می گریَد...آرام میگیردو...

 

اما همین که زندگی روی زیبا نشانش می دهد، آرام آرام بارو بنه می بندد و می رود...

 

و این است که "هیچ کس در قلبم ماندنی نیست"

 

و "آنان که دوستشان دارم ، در بی پناهی و سکوت حزن انگیز قلبم شریکند..."

 

و تو... تنها تو...تویی که در قلبم می مانی.

 

تویی که حتی اگر عبادت در دلم سیرابت کند و رخت سفر ببندی، نمی توانی قدم از قدم برداری...

 

چرا که، حالا عشقت سنگ و دیوار و حس این معبداست... حالا حتی اگر بروی، "هستی"

 

چرا که حالا تو..."پروردگار"ِ این معبدی.