دل صافت نفس سرد مرا آتش زد     کام تو نوش و دلت، گلگون باد

 به تو از خویش بگویم که مرا بشناسی:

 روزگاریست که هم صحبت من تنهائی است  یار دیرینه ی من درد و غم رسوائی است،

 عقل و هوشم همه مدهوش وجودی نیکوست    ولی افسوس که روحم به تنم زندانی است،

 چه کنم با غم خویش؟ که گهی بغض دلم می ترکد     دل تنگم ز عطش می سوزد،

 شانه ای می خواهم که بگذارم سر خود بر رویش      و کنم گریه که شاید کمی آرام شوم،

 ولی افسوس که نيست.

کاش می شد که من از عشق حذر می کردم      یا که این زندگی سوخته سر می کردم،

 ای که قلبم بشکستی و دلم بربودی        ز چه رو این دل بشکسته به غم آلودی ؟

 من غافل که به تو هیچ جفا ننمودم   بکن آگه که کدامین ره کج پیمودم؟

 ای فلک ننگ به تو، خنجر از پشت زدی    به کدامین گنه آخر تو به من مشت زدی؟

 کاش می شد که زمین جسم مرا می بلعید    کاش این دهر دورو بخت مرا برمی چید،

 آه ای دوست! که دیگر رمقی در من نیست   تو بگو داغ تر از آتش غم دیگر چیست؟

 من که خاکسترم اکنون و نماندم آتش  دیگر ای باد صبا دست ز بختم بردار

 خبر از یار نیار دل من خاک شد و دوش به بادش دادم

 مگر این غم ز سرم دور شود  ، 

 ولی افسوس نشد، ولی افسوس نشد