اگر من با تو بد بودم تو را دعوت نمي کردم

گشودم در که بر گردي ببيني لطف بسيارم

تو مهمان عزيزي بر من و من ميزبان تو

چگونه ميهمان نوميد برگردد ز دربارم

زبستر نيمه شب برخيز و اشکي ريز بر دامن

که با اشک شبت خاموش گردد شعله نارم

تو آن عبدي که در گرداب جرم و معصيت غرقي

من آن ربم که باشد دمبدم لطف و کرم کارم

بجز نوميدي از عفوم ببخشم هر گناهي را

اميد آور اميد آور که من از ياس بيزارم

عذاب و عفو باشد هر دو تحت اختيار من

توان سوزانمت اما به بخشيدن سزاوارم

تو دائم غافل و من آني از تو نيستم غافل

تو خواب و من زلطف و مرحمت پيوسته بيدارم