در اين هستي غم انگيز       ،      وقتي حتي روشن كردن يك چراغ ساده ي « دوستت دارم»

 

كام زندگي را تلخ مي كند

 

وقتي شنيدن دقيقه اي صدايي بهشتي    ،      زندگي را  

 

تا مرزهاي دوزخ      مي لغزاند

 

 

ديگر – نازنين من – 

 

چه جاي اندوه

 

چه جاي اگر...

 

چه جاي كاش...

 

و من

 

– اين حرف آخرم نيست –

 

به ارتفاع ابديت دوستت دارم

 

حتي اگر به رسم پرهيزکاري هاي صوفيانه

 

از لذت گفتنش امتناع كنم.