من از این رسیدن شاد بودم، تاکِ همسایه اما شاد نبود و به من گفت:

 تو نمی رسی مگر اینکه از این میوه های رسیده ات،

 بگذری. و به دست نمی آوری مگر آنچه را به دست آورده ای،

از دست بدهی. و نصیبی به تو نمی رسد مگر آنکه نصیبت را ببخشی.

و ما از دست دادیم و گذشتیم و بخشیدیم؛ همه داروندار تابستان مان را.

مادرم خواب دید که من تاکم. تنم زرد است و بی برگ و بار؛ با شاخه هایی لخت و عور.

مادرم اندوهگین شد و خوابش را به هیچ کس نگفت. فردای آن روز اما خواب مادرم تعبیر شد

 و من دیدم که درختی ام بی برگ و بی میوه. و همان روز بود که پاییز آمد

و بالاپوشی برایم آورد و آن را بر دوشم انداخت و به نرمی گفت:

خدا سلام رساند و گفت: مبارکت باد این شولای عریانی؛ که تو اکنون داراترین درختی.

 و چه زیباست که هیچ کس نمی داند تو آن پادشاهی که برای رسیدن به این همه بی چیزی تا کجاها دویدی