روزگاری بود میوه اش فتنه ، خوراکش مردار ، زندگی اش آلوده ، سایه های

ترس شانه های بردگان را می لرزاند . تازیانه ستم ، عاطفه را از چهره ها

می سترد . تاریکی ، در اعماق تن انسان زوزه می کشید و دخترکان

بی گناه ، در خاک سرد زنده به گور می شدند . و در این هنگام بود که محمد

)ص) بر چکاد کوه نور ایستاد و زمین در زیر پاهای او استوار گردید

بعثت رسول عشق و مهربانی مبارک . . .