گل من گریه مکن ،

که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند غم من دریاست

گل من گریه مکن ،

سخن از اشک مخواه  ،  که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تو را می دانم

دل غربت زده ات ، بی نوایی تنهاست

من و تو می دانیم چه غمی در دل ماست

گل من گریه مکن ،

اشک تو صاعقه است  ،   تو بهر شعله ، چشمان ترم می سوزی

بیش از این گریه مکن ،

که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی

گل من گریه مکن ،

من چو مرغ قفسم    ،    تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی

گل من گریه مکن ،

که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند غم من دریاست

دل به امید ببند    ،   نا امیدی کفر است

چشم ما بر فرداست    ،   ز تبسم مگریز

درد تو در غنچه ی لبها زیباست ....