برو ای عشق میازارم بیش   /   از تو بیزارم و از کرده خویش        

 

 

       من کجا این همه رسوائیها؟  دل دیوانه و شیدائیها؟   

 

 

غم سنگین چنان کوه کجا؟شب طولانی و بیداریها   /   تب سوزنده و بیماریها     

 

 

    دیده ئ شادی من کور نبود  /  خنده از روی لبم دور نبود      

 

 

  من پرستوی بهاران بودم  /  عالمی روح و دل و جان بودم          

 

 

تا تو ای عشق به دل جا کردی   / سینه را خانه غمها کردی     

 

 

 سوختی بال و پر و جانم را  /  آرزوهای فراوانم را  

 

 

   دل من خانه ئ رسوائی نیست  /  غم من نیز تماشائی نیست

 

 

کودک مکتب تو جانم سوخت  /  آتشی بود که ایمانم سوخت     

 

 

عشق من گرم دل و جانش کرد  / شعر من رخنه به ایمانش کرد

 

 

چشمم آموخت به او مستی را / پا نهادن بسر هستی را    

 

 

   بافت با تار امیدم پودش  /  برد از یاد نبود و بودش     

   آنچه از دیگر یاران نشنید  /  از لب پر گهر من بشنید

 

 

بوته ئ خشک بیابانی بود /  غافل از عالم انسانی بود     

 

 

 اشک شب گشتم و آبش دادم  / سنبلش کردم و تابش دادم     

 

 

  آنچه در جان و دلم بود صفا / ریختم در دل و جانش ز وفا

 

 

رشته مهر به پایش بستم  /  تا بگیرد ز محبت دستم      

 

 

   تا بتی ساختم از روی نیاز /  شد مرا مایه ئ امید دراز

 

 

رنگ اندوه به چشمانش بود  /  در محبت گروش جانش بود       

 

 

   روز او بی رخ من روز نبود  /  به شبش شمع افروز نبود

 

 

قصه میگفت ز بیماری دل  /  ز غم هجر و گرفتاری دل      

 

 

   زانکه شب تا بسحر بیدار است   /  از پریشانی دل بیمار است

 

 

باورم شد که گرفتار دل است  /  بسکه میگفت که بیمار دل است   

 

 

عشق رویائی او خامم کرد  /  شور و دیوانگیش رامم کرد

 

 

پای تا سر همه امید شدم   /  شعله ور گشتم خورشید شدم    

 

 

پر از او بودم جادو بودم  /  یا نمیدانم خود او بودم

 

 

نقش او بود همه اشعارم   /  خنده هایم نگهم گفتارم    

 

 

  خوب چون دید گرفتار دلم  /  آفتی شد پی آزار دلم

 

 

قصه ئ عشق فراموشش شد  /   کر ز گفتار دلم گوشش شد  

 

 

عهد و پیمان همه از یاد ببرد  /  دفتر عشق مرا باد ببرد

 

 

رنگ اندوه ز چشمانش رفت  /  لطف و پاکی ز دل و جانش رفت    

 

 

   دیگر او مایه ئ امیدم نیست  /  آرزوی دل نومیدم نیست

 

 

آه ای عشق ز تو بیزارم  /  تا ابد از غم دل بیمارم     

 

 

برو ای عشق میازارم بیش  /  از تو بیزارم و از کرده خویش

برو ای عشق میازارم بیش