پير گفت          :  طلبت چيست بگو

 

 

گفتم اي مرشد ميخانه ي عشق       /    دو سه پيمانه مرا مهمان كن

 

 

احتياجم همه مستي است ، دلم پر خون است

 

 

تو بيا بر دل يك عاشق زار     ،      يك نفس ، احسان كن

 

 

پاسخم داد ، بهاي طلبت بسيار است

 

 

در ازاي دو سه پيمانه مي كهنه ي ناب

 

 

كه تو را مست كند تا دل شب        ،   چه برايم داري ؟

 

 

كيسه اي زر دادم         ،     پير زرهاي مرا برگرداند

 

 

گفت اين مستي و شيدايي و عشق      ،     به زر اينجا ندهند گرچه هزاران باشند

 

 

سينه ات را بشكاف

 

 

ودلت را به بهاي مي ميخانه بده

 

 

گر كه عاشق شدي و مست شدن شيوه ي توست

 

 

بايدت دل بدهي

 

 

بايدت دل بدهي