خداي مهربون و صبورم

يك سال ديگه رو برام رقم زدي, هر چه بود گذشت...

خداي خوبم

بخاطر تمام لحظه هايي كه منتظرم بودي و نيومدم من رو ببخش...

بخاطر تمام لحظه هايي كه من رو ديدي و من نديدمت من رو ببخش...

بخاطر تمام لحظه هايي كه برام خوب خواستي و من بد كردم من رو ببخش...

بخاطر تمام لحظه هايي كه اميدت رو نااميد كردم من رو ببخش...

بخاطر تمام لحظه هايي كه برام وقت گذاشتي و من وقت نداشتم من رو ببخش...

بخاطر تمام لحظه هايي كه تنهام نگذاشتي و من خودم رو تنها ديدم,

بخاطر تمام لحظه هايي كه به مهربون بودنت ،

بخشنده بودنت ، آمرزنده بودنت ، بزرگ بودنت و بودنت

شك كردم, من رو ببخش..

بخاطر تمام لحظه هايي كه اشك هام براي كسي جز تو بود....

بخاطر تمام لحظه هايي كه خواهش ها و التماس هام براي كسي جز تو بود...

بخاطر تمام لحظه هايي كه لذتها و شادي هام براي كسي جز تو بود...

من رو ببخش..

يكسال ديگه هم گذشت و من باز به اين رسيدم كه:

خيلي ها به دعوت دل ساده ي من,

آمدند..

نشستند...

خنديدند ...

اما خيلي زود

شكستند و گسستند و رفتند....

تنها تو بودي كه

بريدم و نبريدي...

شكستم و نشكستي

گسستم و نگسستي...

خدايا

دلم خيلي هواتو كرده...

امسال هم در دلم بنشين

و آنچه را كه شايسته خدايي توست, برايم بنويس....