فصلِ عشق!
تو...
با شال گردن و چتر
میان همین شعر آواز بخوان و قدم بزن
تا من به خدا ثابت کنم
باران گاهی از زمین به آسمانمیبارد!
تو با بارانیِ سپید،دل بِبَر!
تا خدا قبول کند
حواسش پرتِ تو بوده و کمی برف
در جیب هایت جا گذاشته!
تو مثل همیشه زیبا باش
تا من و خدا
وقتیتو را شعر میکنیم
از ترسِ گم کردنِ فصل ها
در آغوشِ هم،
کمی گُم شویم!
تو با قلمی که روی لبهات دوستت دارم
را نقاشی میکنی...
برایمان آدرس فصلی نو را بنویس؛
فصلِ ما شدن!
فصلِ عشق!
♥ یکشنبه نوزدهم شهریور ۱۳۹۶ ساعت ۱:۳۹ ق.ظ توسط فرشته
