چمدانی می خواهم

پر از مضامینِ تازه ی سفر

تا بی نهایتِ عشق

چتری برای زیرِ باران بودن

اتاقی به اندازه ی دوست داشتن

و چراغی به روشنی یک نگاه

که گرمم کند 

دست هایم تا ضریحِ تو

کشیده می شوند

اما به تو نمی رسند

مرا به خود بخوان

که من از هیچ پایانی نمی ترسم

مگر از پایانِ عشق