من بر خلاف مردم

هر وقت شمال می روم غمم می گیرد

دست خودم نیست خوشحال نمی شوم

هی به  این فکر می کنم

یک نفر آن جا آن قدر 

انتظار معشوقه اش را کشیده که این همه 

زیر پایش علف سبز شده

مگر این حجم انتظار 

شادمانی دارد؟