من درختی هستم

با هزاران شاخه ، یه زمانی یه نهالی بودم

خرد و کوچک ، محتاج آ بی بودم

یاد می ارم زمانی که رفیق ، با هزاران امید

در درون با غچه می کاشت مرا

او که در سایه ی من اسمان را می دید

و چه زیبا بود آن باغچه ی سبز و قشنگ

سال ها بعد در این آبادی

نه که آبی بود و ، نه در آن شادابی

همه چیز خشک و فقیر ، همه چیزش دلگیر

ان رفیق رفت ز این آبادی

و چه دلگیر شدم من ز فراق دوری

سال ها هم بگذشت

و چنان خشک شدم تا ریشه

که بگویی که در ون آتیشه

یه دفعه دیدم ز دور یه نفر می آید

با تبر می آید

گام هایش همچو یک دیو قوی

ناگهان دست به تبر ، تبری زد به تنم

بعد از آن افتادم روی این خاک فقیر

تنه ام را به سه قسمت کردند

قسمتی هیزم شد ، که به آتیش بکشیدند و بسوزانیدند

عده ای گرم شدند

قسمتی از تنه ام

نر دبانی ساختند

تا که هر کس که بخواهد صعودی بکند

ما بقی تنه ام

چوب دستی گشت ، در درون دستی

دست یک پیر مرد مهربان

که دلش پر بود ز جفای این جهان

چه صدای اشنایی داشت او

می شناختم او همان بود که مرا

در درون خاک روزی کاشت او

آن رفیق صورتش خشکیده

و چنان پژمرده که بگویی او هم

ریشه اش خشکیده

ولی من شادابم

که رفیقم مرا بگرفته

و از آن خوشحالم

که زچوبم ، چوب دستی

ز پی  هیچ تبری نمی سازند

و چنان خوشحالم

و چنین داد زنم

با تمام غم ها  ، من درختی هستم  ، با هزاران شا خه