نسيم ملايم مهربانيت

روح بي تابم را نوازش مي دهد

با تو پنهاني ترين عمق وجودم

نورباران مي شود

باران رحمت بودنت

ترس از با خود بودن را مي شويد

كوير هستي ام را آبياري مي كند

و نغمه عشق را بر لبانم جاري مي سازد

چه زيباست با تو بودن

چه زيباست شوق هستي را با تو سردادن

و چون مرغ خوش آهنگي

بر شاخه لرزان حيات آشيان ساختن

چه زيباست هستي را از نگاه تو ديدن

و چه نيايش از لبان تو جاري شدن

در موسيقي آب با تو انداختن

در چشمه با تو جوشيدن

ترس ها را شستن

در پي محو نقش ها

و بي رنگي رنگ ها رفتن

و زندگي را چون شعري نو

دوباره سرودن