از آسمان ابری ام تقدیر می بارد

یعنی دل من سرنوشت مبهمی دارد

دستم که عمری بی طرف بود – از تو ، بعد از این

دگر نمی خواهد که آسان دست بردارد

مانند من – در رفتن و ماندن – دو دل هستی

آری ، تو هم ، بی من دلت طاقت نمی آرد

من کوچه تنهاییم ، اما در سکوت من

تنها تو هستی آنکه باید گام بگذارد

چشمان این کوچه ، همه شب کهکشان ها را

پیش خودش ، راه عبور تو می انگارد

این کوچه – گرچه کوچه ای بن بست و بی عابر

می خواهد اما ، خویش را در دست تو بسپارد :

تا بلکه لحظه لحظه ی اندوه خود را نیز

با انعکاس گام هر گام تو بشمارد